NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
Wróciłem.
Tae-jin. Co tak późno?
Obiecałeś wrócić od razu po szkole i się ze mną pobawić.
- Przepraszam. - Późno wróciłeś.
- Umyj się i siadajmy do stołu. - Dobrze.
Tae-jin, to krew.
Jesteś ranny?
Nie.
„Jaś i Małgosia
wyjęli z kieszeni perły i klejnoty
i rozsypali je po pokoju.
Ich zmartwienia zniknęły
i cała trójka żyła długo i szczęśliwie”.
Chciałabym, żeby tata codziennie nie wracał do domu.
Prawda, Tae-jin?
Wtedy mogłabym się z tobą bawić,
póki nie poszłabym spać, tak jak teraz.
Tae-jin.
Przeczytasz to jeszcze raz?
Chodźmy do naszego pokoju.
Jutro idę do szkoły.
Też chcę chodzić do szkoły jak ty.
Skarbie.
Tata przyszedł!
- Wróciłeś. - Cześć.
- Gdzie dzieci? - Śpią.
Mówiłeś, że dziś znowu masz nocny dyżur.
Tak, ale już nie mam.
Tu są pierogi, które lubisz.
Niech dzieci zejdą i zjedzą.
Dobrze.
Nie stój tak. Idź obudzić dzieci.
Dobrze.
Chodźcie, dzieci. Wrócił wasz ojciec.
Dobry wieczór.
Cześć. Chodźcie na pierogi.
Ojcze.
Muszę ci coś powiedzieć.
Su-jin.
Dobrze. Mów.
Więc...
pozwól mi to zrobić.
Grozisz mi?
Proszę o szansę...
wybrania sobie ojca.
Nie obchodzi mnie to, kim on jest.
Mimo to pójdziesz?
Rzeczywiście jesteś moim synem.
Te twoje dzikie oczy.
Podobają mi się.
Nakrzyczy na ciebie.
Wracaj do środka.
Czemu? Tata i Tae-jin rozmawiają o jakiejś tajemnicy.
Też chcę posłuchać.
Masz paskudny nawyk.
Mamo!
Hee-jin.
Twoja matka...
Hee-jin.
Nie powinnaś jej oglądać.
- Ej, Hee-jin. - Mamo.
Proszę, uratuj ją.
Uratuj moją mamę.
Uratowałeś Se-yeon i mnie. Czemu nie możesz mojej mamy?
- Błagam, uratuj ją. - Hee-jin.
Błagam, uratuj ją.
Hee-jin.
Mamo.
ODCINEK 13
PROSEKTORIUM
Mamy przeprowadzić sekcję zwłok?
Cóż...
Dam znać po rozmowie z jej córką.
- Dobrze. - Dziękuję.
Potwierdzono zgon Oh Yeong-cheola.
Cholera. Nie widzę tego, więc nie wiem, co powiedzieć.
To takie frustrujące.
Prokurator Go.
Czyli istnieje kula, która potrafi wskrzeszać ludzi?
Ona chce jej użyć, by ożywić swoją mamę?
Tak.
Nie do wiary.
Wie pani, ile osób widziało jej ciało?
Jeśli kobieta, która wczoraj umarła, dziś powróci do życia,
kryminalistyka, Korea... Nie, cały świat będzie w szoku.
Nie obchodzi mnie, że ludzie wpadną w szał.
Ale widziała pani to zdjęcie. To oczywiste zabójstwo.
On nas prowokuje.
Jak... Skąd to...
To zdjęcie było przy ciele twojej matki.
Wiedz,
że rozumiem, jak musisz się teraz czuć.
Ale jeśli ją teraz ożywisz,
facet, który ją zabił, na pewno o tym usłyszy.
Jeśli tak się stanie, nie zdołasz się zemścić.
Poza tym, znowu byłybyście w niebezpieczeństwie.
Więc...
mówisz mi, że mam zostawić mamę w tym zimnym, strasznym miejscu?
Biedna mama.
Więc...
co mam im powiedzieć?
Że pogrążona w żalu rodzina nie chce sekcji
i pragnie zabrać ciało?
Chcę, by sekcja...
została przeprowadzona.
Mamy tylko dowody poszlakowe, że to Tae-jin...
że Oh Tae-jin zabił moją mamę, prawda?
Gdy sekcja dostarczy niezbitych dowodów,
by go złapać i sprawić, żeby zapłacił za to, co zrobił...
znów spotkam się z mamą.
- Prokuratorze Seo. - Witam.
- Dzień dobry.
Jest mój ojciec?
Sędziego nie ma w biurze.
Ma dziś rozprawę?
Nie, mówił, że to sprawa osobista. Mam do niego zadzwonić?
Nie ma potrzeby. Sam do niego zadzwonię.
„Sprawa osobista”?
Proszę.
Nie musiał pan przyjeżdżać.
O rany, dziękuję.
Dziękuję, że się pan fatygował.
Co u żony? Wszystko dobrze?
Tak.
Dziękuję za pomoc. To nie był poważny wypadek.
- Dziękuję. - Proszę nie dziękować.
Skoro był wypadek, sprawca musi zostać ukarany.
A ofierze należy się odpowiednie odszkodowanie.
- Tak. - Ale nie może pan
nikomu powiedzieć o naszej rozmowie.
Nie trzeba mi mówić dwa razy.
- Datek dla pana. - O rety.
Zajmiemy się też rachunkami za szpital.
Niech odpoczywa, ile trzeba. Wyjdzie, gdy będzie się dobrze czuć.
Niech pan nie idzie na ugodę, nawet jeśli ktoś będzie nalegał.
Jeśli będzie czegoś trzeba, proszę do mnie dzwonić.
Dobrze, tak zrobię.
Dziękuję.
- To ja już idę. - Dobrze.
- Pan wraca. - Odprowadzę pana.
- Niech pan wraca. - Do widzenia.
Wyraziłeś się jasno?
Oczywiście. Jak słońce.
Dopilnuj, żeby nie pozostały żadne niedokończone sprawy.
Nie będzie żadnych.
Przecież nie zmyśliłem wypadku, którego nie było.
Rodzina ofiary wygrała na loterii.
Tu jest karta pamięci z kamery.
Biedny Park Gi-man.
Wybrał sobie zły moment na spowodowanie wypadku.
Nic jej nie będzie?
Będzie dobrze. Nie martw się.
Powinnam z nią zostać.
Zastanów się. Detektyw Park będzie lepszy
niż taka drobna kobietka jak ty.
Skoro tak się martwisz, to ochraniaj mnie.
Jestem dość słaby.
Akurat. Jesteś dobrze zbudowany.
Może i tak, ale ty owinęłaś mnie sobie wokół palca.
Przy okazji, detektyw Park nie powinien wracać na posterunek?
Jest zawieszony.
Co robisz?
To notatnik prokurator Go.
Kazała sprawdzić, czy czegoś nie przeoczyliśmy.
- Co z Hee-jin? - Właśnie zasnęła.
Miałeś się rozgościć.
Czemu tam siedzisz? Irytuje mnie to.
W porządku. Mówiłem, że zostanę,
ale to musi być niewygodne
dla was obu, że kręci się tu jakiś facet.
Miałem was pilnować, więc się na tym skupię.
Wróć do środka.
Proszę bardzo.
- Mi-do? - Co?
Pić mi się chce.
Proszę.
Otwórz to dla mnie.
- Proszę. - Dziękuję.
Rety, rozlałem.
Mi-do, rozlałem wodę. Daj jakąś chusteczkę!
Daj spokój.
- Cholera. - Rozlałem.
Chusteczka. Potrzebuję chusteczki.
- Proszę. - Dziękuję.
- Przestań mi rozkazywać. - Przepraszam.
Nie wierzę, że rozlałem.
- Mi-do. - Co znowu?
Czego? Znów mam zrobić dla ciebie coś głupiego?
Chcesz się ze mną pokłócić?
- Życie ci niemiłe? - Nie o to chodzi.
- A o co? Chcesz umrzeć? - Poczekaj. Spróbujmy.
- Czego spróbujmy? - Posłuchaj. Spróbujmy!
Spróbujmy.
No wiesz,
małżeństwa. Dajmy temu szansę.
Zaczekaj chwilkę.
O rety.
Obecnie jestem zajęty sprawą prokurator Go.
Atmosfera jest trochę nerwowa.
Gdy się z tym uporamy,
pobierzmy się.
Wyjdź za mnie.
Przepraszam, że pierwsza musiałaś o tym wspomnieć.
Mówisz poważnie?
Ty płaczesz?
Dlaczego? Powinnaś się uśmiechać.
Przestań płakać.
Przestań. Jak nie przestaniesz, zabiorę pierścionek,
więc przestań płakać.
Idź już do łóżka.
Cholera!
O rany, przestań już.
Idź do swojego pokoju!
Dyrektorze Cha.
Idziemy na lunch.
Przyłączy się pan?
Zjem osobno.
Czemu się nie przyłączymy? Chodźmy.
No to chyba dołączę.
Rozmawialiśmy o nowej restauracji, gdzie serwują zupę z owoców morza.
- Ale jeśli chciałby pan zjeść coś... - Lubię wszystko.
Naprawdę? Myślałam, że jada pan tylko wyszukane potrawy.
Jest pan taki normalny.
Witamy.
To nasz stolik.
To dobrze, że zamówiliśmy wcześniej, prawda?
- Dobrze. - Wygląda przepysznie.
Nałożę panu. Proszę podać talerz.
Dobrze.
Wygląda świetnie.
Lubi pan kraby?
Co? Kraby? Tak, lubię.
Myślałam, że bardziej lubi pan warzywa.
Naprawdę dobre, co nie?
- Smacznego. - Dziękuję.
- Proszę jeść. - Dzięki.
Ale się najadłam. O rety.
Bardzo dobre jedzenie.
Było aż takie dobre?
Tak. A co? Tobie nie smakowało?
Ledwie cokolwiek zjadłeś.
Chciałem zjeść z tobą.
Nie byłaś zazdrosna?
Inna pracownica nas rozdzieliła i siedziała obok mnie.
Zazdrosna? Miałabym być zazdrosna o ciebie?
Ja byłam obiektem zazdrości. Sama nigdy nie byłam zazdrosna.
Teraz jest inaczej.
Jestem szalenie popularny.
Czy jesteś popularny, czy nie, mnie to nie dotyczy.
Widzisz, jestem Go Se-yeon.
- Dyrektorze Cha? - Tak?
To zarys plakatu dla nowego produktu, o którym rozmawialiśmy.
Dobrze. Przejrzę go i dam znać.
Dobrze. I proszę wziąć także to.
Pieczenie to moje hobby. Sama je upiekłam.
Rozumiem.
Dziękuję. Uwielbiam ciasteczka.
Naprawdę? Miło mi to słyszeć.
Bałam się, że pan nie lubi słodyczy.
Wręcz przeciwnie. Uwielbiam ciastka.
Sama je pani upiekła?
- Tak. - Imponujące.
- Pani Go? - Tak?
Chce pani spróbować?
Są dobre? Mogę spróbować jednego?
Chwileczkę. Pani Bae upiekła je dla mnie.
Nie można się dzielić.
- Czyżby? - O rety, dyrektorze Cha.
Następnym razem upiekę makaroniki.
Lubi je pan?
Nie mam ich dość.
Idealnie. Makaroniki to moja specjalność.
- Dziękuję, pani Bae. - Ależ proszę.
To ja już pójdę.
Ale dobre.
Jak mogą być tak pyszne?
- Dokąd idziesz? - Co?
Muszę wysłać faks. Zaraz wracam.
Smakowały mu? Powiedz.
I to bardzo.
A co ci mówiłam? Między nimi nic nie ma.
- Naprawdę? - Tak.
Cholera. Mogłam zrobić jakiś ruch.
Ja byłam pierwsza.
Mnie pierwszej się spodobał.
Też powinnaś zrobić makaroniki.
- Też chcesz kawy? - Co? Nie, dzięki.
Mówiłam, że nie chcę. Jeszcze mam.
To nie dla ciebie, tylko dla pani Bae.
Upiekła dla mnie ciastka. Zrewanżuję się jej kawą.
Masz rację. W życiu nie ma nic za darmo.
Byłoby nieuprzejmie nic jej nie dać za te ciastka.
Pani Bae będzie wniebowzięta.
- Prawda? - Tak.
Nie ma jej.
Muszę wysłać faks. Zaraz wracam.
DYREKTOR CHA MA DZIEWCZYNĘ TO PIĘKNA PROKURATOR
PS ON MA WYSOKIE WYMAGANIA, NIE PODRYWAJ GO
Dyrektorze Cha?
Przejrzałem ten zarys od pani. Możemy tak to zrobić.
Dobrze.
Ta kawa jest przypadkiem dla mnie?
Nie, obie są dla mnie.
Rozumiem. Picie dużej ilości kawy jest niezdrowe.
A, właśnie. Zapomniałem powiedzieć.
Mam dziewczynę.
Słucham?
Nie jakąś zwykłą. Jest idealna.
Mam bardzo wysokie wymagania.
Więc proszę nic nie piec.
Co się stało? Pani Bae nie chce twojej kawy?
Nie. Nie chce kawy od faceta, który jest już zajęty.
W takim razie daj ją mnie.
- Proszę. - Dziękuję.
Halo?
Tu Jeong Gi-yeong z wydziału drogowego
posterunku w Seobu.
- Pan Cha Min? - Zgadza się. O co chodzi?
Chodzi o pana Park Gi-mana.
Jest w areszcie za potrącenie z ucieczką.
Prosił, bym do pana zadzwonił.
„Potrącenie z ucieczką”?
Ofiara musi być w szpitalu tylko przez dwa tygodnie.
Areszt to nie za dużo?
To potrącenie z ucieczką.
To nie jest powszechne, ale możliwe w zależności od sprawy.
Dowiedzmy się więcej.
SEKCJA WYKROCZEŃ W RUCHU DROGOWYM
Prokurator Lee.
Tak?
Słyszałem, że wyjechała pani do Stanów. Kiedy pani wróciła?
Niedawno. Co u pana?
U mnie po staremu.
Co panią sprowadza?
Ktoś, kogo znam, został aresztowany za potrącenie z ucieczką.
Jestem jego prawnikiem.
Nazywa się Park Gi-man. Jest taksówkarzem.
Wzięła pani jego sprawę?
Tak.
Przepraszam.
Wiem, że to nieuprzejme,
ale nikt inny nie przyszedł mi do głowy, nieważne, jak mocno myślałem.
Dobrze pan zrobił.
Na pewno wiedział pan, co robi. Długo pan pracuje.
Dlaczego nie dał jej pan swojej wizytówki?
Na pewno jej ją dałem.
Ale ciągle się upiera przy tym, że jej nie dostała.
A co z nagraniem z kamery?
To jest właśnie dziwne.
Ponoć nie było karty pamięci.
Ale to niemożliwe, bo zawsze to sprawdzam.
Może nam pan chociaż dać numer telefonu ofiary?
Spróbujemy jeszcze raz wyjaśnić tę sprawę z nią.
Niestety nie mogę.
Ofiara jasno powiedziała, że nie chce ugody.
Zdecydowanie odmówiła także
udzielania informacji kontaktowych.
Mimo to trzymanie go w areszcie nie jest trochę zbyt surowe?
To jego pierwsze wykroczenie.
Jego przeszłość też się zgadza.
Nie ma powodu, by go tu trzymać.
Nie mieliśmy innego wyjścia ze względu na jego
wcześniejszy zarzut o napaść.
Zaatakował Oh Yeong-cheola i uciekł,
zanim zidentyfikowano go jako mordercę.
Najpierw miałem zamiar go przesłuchać i puścić do domu,
ale moi szefowie męczyli mnie i pytali, czy wezmę odpowiedzialność,
gdy znów ucieknie.
Pozostanie w areszcie, ponieważ to nie pierwsza ucieczka.
POSTERUNEK POLICJI W GEUMPYUNG
Wiem, że szanse są marne,
ale proszę powiedzieć ofierze,
że chcemy się dogadać w jakikolwiek sposób.
Dla mnie to też jest skomplikowane.
Ale skoro to pani klient,
spróbuję jeszcze raz z nimi porozmawiać.
- Dziękuję. - Dziękuję za przysługę.
Ledwie się pozbierał.
Jak to się mogło stać?
Wiem. Naprawdę chcę mu pomóc.
Przy okazji, ja zawsze byłem altruistyczny,
ale to nadmierne współczucie odbiega od twojego charakteru.
Wcześniej nawet go podejrzewałaś.
Tylko dlatego,
że przy sprawie trzeba myśleć o wszystkich możliwościach.
Poza tym jestem mu to winna.
Ty jemu? Co masz na myśli?
Prowadziłam tę sprawę, ale nie złapałam Oh Yeong-cheola.
Czuję, że jestem mu za to dłużna.
Dlatego tym razem dowiodę, że jest niewinny, bez względu na wszystko.
Nie znam szczegółów,
ale to na pewno podejrzane, że karta pamięci zniknęła.
Jak mogła tak zniknąć,
chyba że została wyjęta celowo? Nóg nie dostała.
Zdecydowanie coś mi tu śmierdzi.
PREZES IM JUN-HYEOK
Jest pan niepoważny.
Nie ma powodu do obaw.
Nagranie z kamery przepadło,
a w tamtej strefie nie ma monitoringu.
Nie ma żadnych dowodów, by wpakować pana w kłopoty.
Proszę grać niewinnego i odmawiać ugody.
Ale detektywi ciągle dzwonią i zaczynam się denerwować.
Cholera.
Skoro w tym rzecz,
da im pan mój numer i powie, że jestem pełnomocnikiem.
Jasne.
Co za fajfus.
Taki tchórz, a żąda takiej ogromnej kasy.
Cholera.
Prawnicy pana Parka?
- Tak. - Tak.
Dajcie spokój.
Moja klientka wyraziła swoje życzenia jasno i wyraźnie.
Napastowanie jej, by poszła na ugodę...
Nie napastujemy, tylko prosimy.
Poza tym
mój klient chciał zgłosić wypadek,
ale to pańska klientka odmówiła.
Mówi pani, że moja klientka wrabia waszego klienta?
Znowu ją prześladujecie.
Chciał to zgłosić? Gdzie jest dowód? Macie go?
Taksówka operowała bez sprawnej kamery,
a kierowca uciekł po potrąceniu ciężarnej.
Nie macie pojęcia, o czym mówicie!
Dlatego prosimy o spotkanie z ofiarą.
Tylko dwa tygodnie hospitalizacji,
a pan upiera się, by nie było ugody.
Jak można tu nie być podejrzliwym?
Co więcej, mój klient wręczył ofierze swoją wizytówkę.
Uspokójmy się na chwilę.
Prześladowanie pańskiej klientki nie jest naszym celem.
Wersje się nie zgadzają, więc powinniśmy ustalić...
Już rozumiem. Jest pan nikim.
Nakręcił się pan, bo myśli, że trafił na loterii.
Co?
„Nikim”? To właśnie usłyszałem?
Czy wyglądam ci na nikogo?
Jak najbardziej.
Ty mała szmato. Gówno wiesz...
„Szmato”? Jak śmiesz!
Przesadza pan. Proszę usiąść.
Zastanawiam się, czemu tak się w to angażujesz.
Może jesteś świeżakiem.
Dla której firmy pracujesz?
„Świeżakiem”? To ty tu jesteś zielona. Jak śmiesz nazywać mnie bydlakiem?
Niby kiedy tak cię nazwałam...
Nie jesteś prawnikiem, prawda?
O czym ty mówisz?
Gdzie dokładnie studiowałeś?
Którą uczelnię i kiedy skończyłeś?
Nie muszę na to odpowiadać.
Moja klientka zadecydowała, więc nie kontaktujcie się z nią.
Jeśli znowu będziecie ją nękać,
nie puszczę tego płazem. Rozumiemy się?
No dalej, kiedy skończyłeś studia?
- Czemu nie odpowiadasz? - To jakieś bzdury.
Cholera, ale to frustrujące.
Rety, co za wariaci!
Co mam teraz robić?
Co za śmieć.
- Jestem wkurzona. - Uspokój się.
Wkurzyliśmy go, więc ugoda odpada.
Masz za to, że nazwałaś go bydlakiem.
Nie o to mi chodziło, gdy powiedziałam, że jest nikim.
To znaczy, że ma własną firmę.
Świeżak oznacza nowego prawnika w firmie.
To nie ma żadnego sensu.
To powszechnie używane słowa w prawniczym rejestrze,
a on tego nie rozumiał i rzucił się na mnie z pazurami.
- Ej. - Tak?
- Chodź ze mną. - Dokąd idziesz?
Poczekaj na mnie.
To ja.
Gadałem z jego prawnikami. Więcej nie zadzwonią.
Tak. Jeśli znowu zadzwonią
albo poproszą o ugodę,
proszę powiedzieć, że złoży pan doniesienie o nękanie.
Jasne?
Wielkie nieba.
Niezłe biuro jak na prawnika.
Prawda?
Artykuł 109 ustawy o prawnikach stwierdza,
że podszywanie się pod prawnika może być ukarane karą więzienia
do lat siedmiu lub grzywną do kwoty 50 milionów wonów.
Już po tobie.
Czego chcecie?
Chodzi o pana Parka?
Skłonię klientkę do ugody...
Nie przyjechałam taki kawał tylko po to.
Ugoda?
Powinieneś się na nią dawno zgodzić.
- Więc czego? - Kto za tym wszystkim stoi?
Nie mogę powiedzieć. Nigdy nie zdradzam nazwisk klientów...
Nielegalnie zdobyłeś informacje osobiste.
To naruszenie ustawy o ochronie danych osobowych.
To się liczy jako naruszenie prywatności.
Są nieprawdziwe,
co znaczy, że je podrobiłeś. Śmierdziela wyczuję na kilometr.
Mam się im bliżej przyjrzeć?
Pozwę was za szantaż.
Czyżby. Proszę bardzo.
Pozwij mnie. A gdzie możesz to zrobić? Tutaj.
PROKURATOR GO SE-YEON
„Prokuratura”?
To już przesądzone.
Sędzio Seo, z góry gratuluję awansu na prezesa Sądu Najwyższego.
Rety, dziękuję.
W pańskich czasach to mógł być awans,
ale ja jadę na wieś,
gdzie będę odliczał dni do powrotu jako sędzia.
Czym tu się martwić?
Wie pan, jak dobry jest sędzia Seo.
Jednakże
nie mogę powiedzieć tego samego o twoim synu.
O czym ty mówisz?
Ja słyszałem o nim tylko dobre rzeczy,
nawet gdy był tylko praktykantem.
Wiem o tym.
Ale czy coś go ostatnio trapi?
Zaczynają spływać oceny
i to niepodobne do twojego syna, by w pracy podnosił na kogokolwiek głos.
Był też detektyw, który zażądał testu DNA.
Testu DNA?
A po co?
Cóż...
Podejrzewał prokuratora Seo o bycie synem Oh Yeong-cheola.
Kto wygaduje takie bzdury?
Test wykazał, że jest moim synem.
Skąd w ogóle wiesz o tych bzdurach?
Twoi ludzie zdrowo plotkują.
Śmiałem się z absurdalności samego pomysłu.
Oczywiście.
Wiecie, jak to teraz jest.
Detektywi oskarżają niewłaściwe osoby w najbardziej idiotyczny sposób.
Założę się, że chciał tylko zrujnować reputację prokuratora Seo.
Czyż nie?
Jak możesz nie znać nazwiska, wieku
czy czegokolwiek o nim?
Naprawdę tego nie wiem.
Niektórzy klienci mówią otwarcie,
ale większość idzie do kogo innego, gdy tylko o to zapytam.
Szukamy informacji o celach,
nie o klientach.
Musisz mieć chociaż numer kontaktowy.
Żeby być z nim w kontakcie.
Dlatego właśnie jesteśmy najlepszą agencją detektywistyczną.
Oferujemy coś wyjątkowego.
Proszę.
Gdy tylko wpłacą zaliczkę, dajemy klientom to.
- Co to jest? - Gdy dostajemy zlecenie
i zaliczkę, klient dostaje telefon.
By do nas dzwonić.
Dając nam swój numer, ujawniacie się,
więc nasi klienci nie będą ryzykować.
O czym ty mówisz? To znaczy, że nie masz pojęcia?
Ale znam rzecz najważniejszą.
Jego twarz.
„Jego twarz”?
Jest okrągła,
a jego włosy... Cóż, łysy nie jest. Są zwykłe.
- Zwykłe? - Tak, lekko kręcone.
- Lekko kręcone? - Tak.
Oczy ma wąskie i długie.
- Ku dołowi? - Tak, ma też mongolskie fałdy.
- Fałdy? - Tak.
Mamy brwi. A co z nosem?
- Dość duży. - A usta?
Dolną wargę ma grubszą od górnej.
- Jakby naciągniętą? - Tak.
- O tak. - Zostań tak. Nie ruszaj się.
Dobrze.
Gotowe. Tak wygląda?
To ma nam pomóc go znaleźć?
Co? Dlaczego?
Ej! Nie narysowałam dobrze, bo źle go opisałeś.
Naślij na niego gliny.
Odsiadka trochę uściśli jego opis.
Co znowu? Naprawdę się starałem.
Ja też.
Naszkicowałam tę twarz tak, jak to wyjaśniłeś.
Jest zgodna z twoim opisem.
Nie, to twoja wina.
Z tym beznadziejnym szkicem... Chwila.
Nie widzisz cech charakterystycznych?
Wystarczy, żeby złapać podejrzanego, więc...
Dzwoni do ofiary, żeby załatwić ugodę.
Zaraz oddzwoni, chyba że coś pójdzie nie tak.
Racja.
Został wynajęty, by nie dopuścić do ugody,
żeby Park Gi-man trafił do więzienia.
Ale dlaczego? I przez kogo?
Park Gi-man w końcu próbuje poukładać sobie życie,
więc czemu ktoś chciałby to zepsuć?
Kto to?
Detektywie Park?
Co?
Zdjęcie z notatnika?
Mogę?
Ten mężczyzna okazał się być Oh Yeong-cheolem.
Dlaczego prokurator Go miała to zdjęcie?
Mówiłeś, że było w jej notatniku.
Musiała je mieć od dłuższego czasu.
Więc kim są te dzieci?
To Se-yeon, gdy była mała?
Miałam zdjęcie Tae-jina?
Co to znaczy?
To zdjęcie, które trzymała pani w notatniku.
Proszę.
To jest zdjęcie Seung-huna.
Chłopiec za nim to Tae-jin.
Co?
Seung-huna? Mówisz o Lee Seung-hunie?
Ostatniej ofierze ze sprawy z Eomsan-dong?
Znał jego przeszłość.
To dlatego został zabity.
To znaczy, że Oh Yeong-cheol i Seo Ji-uk
byli wspólnikami od samego początku.
Pozwól mi zająć się tą sprawą.
To nie naśladowca?
Skąd mam o tym wiedzieć,
skoro się nie znaliśmy?
Poprzednie ofiary też ich nie miały.
Gdyby to było proste,
wsadziłbym go do pudła, gdy miałem tę sprawę.
„Podpis”?
Masz jakiegoś podejrzanego?
Już jesteś martwy, ty dupku.
Se-yeon!
Jedzie zabić prokuratora Seo, prawda?
- Prawdopodobnie. - W Prokuraturze?
Wyglądając jak ty?
Czemu to nie działa?
- Co pani robi? - Proszę mnie puścić.
- Puszczaj! - Se-yeon!
- Seo Ji-uk! Puszczaj! - Co z panią?
- Gdzie on jest? - Ja ją wezmę.
Dajcie tu Seo Ji-uka!
- Se-yeon, uspokój się. - Puść mnie!
Seo Ji-uk!
Pani prokurator Lee?
Seo Ji-uk.
Po co robisz zamieszanie?
To wszystko twoja sprawka, prawda?
Seung-huna też zabiłeś!
Przestań oskarżać niewinnego.
Jeśli nie przestaniesz,
nie puszczę tego płazem.
Myślisz, że nie dam rady?
Myślisz, że mnie pokonasz?
Poczekaj.
Bez względu na wszystko ujawnię twoje potworne oblicze.
Możesz być tego pewien.
Wszystko dobrze, panie Seo?
Dlaczego akurat Go Se-yeon?
Tutaj.
Dawno się nie widzieliśmy, prawda?
Zdziwiłem się, widząc cię w telewizji.
Za dzieciaka byłeś mięczakiem,
więc ciągle byłeś dla wszystkich popychadłem.
O rany. Ale szerokie ramiona.
Ćwiczyłeś?
Jesteś teraz gwiazdą.
Nie rozpoznałem cię.
Przejdź do rzeczy.
Ponoć chciałeś mi coś pokazać. Co?
Cóż, zamierzałem sobie odpuścić,
ale pomyślałem, że to ujawnię, skoro tak bardzo temu zaprzeczałeś.
To ja wyszedłem na wariata.
Mam naprawdę dobre oko.
Czemu to robisz?
Jesteś Oh Tae-jin, prawda?
Proszę.
To nie ty wraz z ojcem?
Coś mi nie pasowało, więc trochę poszperałem
i odkryłem, że jesteś znany jako syn sędziego Seo Cheon-sika.
Co jest? Adoptował cię?
Ale niby dlaczego? Twój ojciec jest słynnym lekarzem, prawda?
Jesteś po prostu ciekawy
czy czegoś ode mnie chcesz?
Można powiedzieć,
że to drugie.
Zwykle nikogo o nic nie proszę.
Latami uczyłem się do egzaminu,
a odkąd go zniesiono, nie mam wiele do roboty.
Studia prawnicze też odpadają.
Dlatego pomyślałem o posadzie w jakiejś kancelarii.
Im większa, tym lepsza.
Znasz w tych kręgach wielu ludzi, prawda?
Halo?
Przemyślałeś to?
Doceniłbym to, oczywiście, gdybyś mi pomógł.
Tak, dobrze.
Wyjaśnię szczegóły,
gdy dowiesz się więcej.
W końcu będę miał pracę.
Zobaczmy...
Zostawiłem otwarte drzwi?
A z tym co się dzieje? Jakieś zaciemnienie?
I po sprawie.
Kim pan jest?
Nie ma się czym martwić.
Coś się między nami pojawiło
i tylko się trochę posprzeczaliśmy.
Bateria mi pada.
W porządku.
Wszyscy nagle do mnie dzwonią. Chyba wyłączę telefon.
Przepraszam, Mi-do. Mogłam to najpierw przemyśleć.
Dlaczego musiałaś tam iść i być tak...
niesamowita?
Świetna robota. Bardzo dobrze! Nie powinnaś była się powstrzymywać.
Trzeba było go upokorzyć tak, by odszedł z biura.
Powinnaś go sprać na kwaśne jabłko.
Zrobiłabym to samo. Dobrze zrobiłaś.
Wyniki sekcji będą wieczorem,
więc poczekajmy jeszcze trochę.
Jesteśmy bardzo blisko,
by go pogrążyć.
A właśnie. Co z Park Gi-manem?
Poszli na ugodę?
Spójrzcie na to.
Wiecie przypadkiem, kto to może być?
Wygląda znajomo?
To dzieło Picassa?
Sztuka impresjonistyczna?
Niezupełnie...
- Ty to narysowałaś? - Tak.
Skup się lepiej na swojej pracy.
Skoro to było ustawione,
zastanawiałem się, czy jest ktoś,
kto żywi do pana jakąś urazę.
Przychodzi panu ktoś na myśl?
Po śmierci córki odciąłem się...
od przyjaciół, kolegów i rodziny.
Ukryłem się przed światem, jakbym nie żył.
Nie sądzę, żeby był
ktokolwiek poza Oh Yeong-cheolem...
Mówił, że to mężczyzna po 50-tce.
Wie pan może,
kto to mógł być?
Wzywałeś mnie?
Usiądź.
Ustąp ze stanowiska...
i wyjedź stąd.
- Ojcze. - Nigdy więcej mnie tak nie nazywaj!
Słyszałem, co się stało wczoraj w holu.
Co ty ostatnio kombinujesz?
Jeśli wyjedziesz,
może unikniemy najgorszego.
Opuść kraj i żyj, jakbyś nie istniał, jak robiłeś to kiedyś.
Nie będę tego dalej ciągnął.
Natychmiast wyjedź z kraju.
Dlaczego miałbym to zrobić?
Dlaczego?
To ty mnie sprowadziłeś, by zatuszować fakt,
że zabiłeś własnego syna.
Wiesz, jak bardzo się starałem,
by spełnić twoje oczekiwania?
- Ty mały... - Ty i ja...
siedzimy w tym razem.
Dlatego też
obaj musimy po równi zapłacić za to, co zrobiliśmy.
To nie będzie...
tylko mój koniec. Zapamiętaj to.
SĄD OKRĘGOWY W SEULU
Halo?
O której?
Dziękuję, Mi-do.
Co się dzieje?
Boję się znów zobaczyć ciało mamy.
Masz rację.
Nie ma powodu, żebyś musiała je znowu oglądać.
Sprawdzę jej ciało za ciebie.
Zadzwonię, gdy przeniesiemy trumnę do samochodu.
Zaczekasz tutaj?
- Dziękuję, Se-yeon. - Nie ma za co.
Mi-do, możesz z nią poczekać?
To ona.
Proszę przejrzeć formularz i podpisać.
Ciągle rozmawiamy o uratowaniu mojej mamy
dzięki kuli, której nie widzisz.
Se-yeon, Min i ja...
Mówimy szalone rzeczy.
Tylko trochę.
Na początku to było tak absurdalne,
że myślałam, że to sen.
Albo jakiś żart.
Nie rozumiałam, co się dzieje,
ale zdałam sobie sprawę, że na świecie jest tyle innych rzeczy,
które są bardziej niedorzeczne.
Wielce ceniony lekarz okazał się seryjnym zabójcą,
a Seo Ji-uk był osobą, która mu pomagała.
Oraz to, że to oni zabili Se-yeon.
W to trudniej uwierzyć
niż w to, że wszyscy powróciliście z martwych.
Skup się na tym,
jak będziesz szczęśliwa, gdy ponownie spotkasz się z matką.
Gdy sprawa zostanie zamknięta,
odtworzę rejestr rodzinny twojej matki usunięty przez Oh Yeong-cheola.
Wtedy
będziemy mogli udawać, że nigdy nie umarła.
Wszystko będzie dobrze.
Bardzo dziękuję.
To trwa dłużej niż myślałam.
Wiem. Myślałam, że musi tylko podpisać dokumenty.
- Powinnam chyba do niej iść. - Iść z tobą?
Nie trzeba. Wracaj do domu.
Gdy odbierzemy mamę, jedziemy prosto do domku letniskowego.
Dyrektor Cha też tam będzie?
- Tak. - To w porządku.
Oby wszystko się ułożyło, żebyś mogła być ze swoją mamą.
Będę czekać w domu.
Dobrze.
Do zobaczenia.
Se-yeon, chyba muszę się do tego przygotować psychicznie.
Będę czekać w domu.
- Halo? - Skończyłaś?
Tak. Załatwię przeniesienie i już jadę.
Dziękuję za fatygę.
Nie ma sprawy. Jedziesz prosto do domku?
Tak. Właśnie skończyłem pracę i wychodzę.
Przyjedziesz z Hee-jin?
Nie, będę sama.
Hee-jin próbuje tego nie okazywać, ale jest jej ciężko.
Poszłam sprawdzić ciało za nią.
Pisała, że będzie czekać w domu i że zobaczy się z mamą,
gdy ta powróci do życia.
Nie powinna iść z tobą?
Jeśli wróci w innym ciele...
To się nie stanie.
Hee-jin wróciła w swoim ciele.
Poza tym, gdy wróciłeś do życia, nie mówiłeś,
że większość ludzi ma takie same dusze jak ich ciała?
My chyba byliśmy rzadkimi wyjątkami.
A Oh Yeong-cheol tylko się postarzał, dlatego go nie rozpoznaliśmy.
Nie zmienił się w kogoś innego.
Masz rację.
Naprawdę myślisz, że powinniśmy użyć Otchłani w ten sposób?
Wiem, że nie mamy innego wyjścia,
ale trochę mnie to martwi.
Masz rację.
Przedyskutujmy to ponownie po tym, jak wskrzesimy panią Jang.
W porządku.
Gotowe?
Tak. Miał być ktoś jeszcze. Kiedy przyjdzie?
Nie będzie jej.
- Dobra. Pani przodem. - Jasne.
Organizują prywatny pogrzeb,
więc proszę jechać pod ten adres, nie do szpitala.
- Detektywie Lee! - Tak?
- Musi pan coś sprawdzić. - O co chodzi?
Ma pan adres?
Jedziemy do prowincji Gyeonggi.
Jeszcze nie ma detektywa Lee.
Nie powinien...
Proszę pana! Przepraszam!
Seo Ji-uk?
Hej!
Min, coś się wydarzyło. Możesz przyjechać pod ten adres?
- Co ty tam wiesz? - Wiem wszystko.
To ja przywróciłem cię do życia.
Czemu nie płaczesz?
Jeszcze nie płaczę.
Nie mogę.
Dla mnie nie jesteś prokuratorem.
Tym razem muszę cię chronić.
Dla mnie ty jesteś darem.
Jak o tym pomyśleć, zawsze byłeś przy mnie.
- Możemy się pocałować. - Co?
Skoro jesteśmy wobec siebie szczerzy,
od dzisiaj...
Naprawdę... Naprawdę cię lubię, Se-yeon.
Napisy: Grzegorz Marczyk